อยากให้เพื่อน ๆ สมาชิกนักวิทยุสมัครเล่นลองอ่านบทความนี้ดูนะครับ เป็นบทความที่ผมชอบมาก มาจากหนังสือ 100 วัตต์ ฉบับที่ 36 หน้าที่ 38-39 พ.ศ. 2538 ซึ่งตอนนั้นผมก็สนใจวงการวิทยุสมัครเล่นแล้ว และมากเช่นเดียวกับในบทความ แต่ยังไม่ได้สอบเป็นพนักงานวิทยุสมัครเล่น เนื่องจากความไม่พร้อมหลายประการ ในใจก็ไม่ค่อยอยากเชื่อในบทความเท่าไร เพราะสอบยาก ขั้นตอนมาก ด้วยความยาก ทุกคนน่าจะหวงแหน ผมคิดในใจว่าผมคงอยากจะบอกใคร ๆ ว่า "ผมเป็นนักวิทยุสมัครเล่น" แต่พอมาเล่นเข้าจริง ๆ ก็รู้สึกคล้าย ๆ กับบทความนี้ครับ

 

ผมไม่กล้าบอกใครว่าผมเป็นนักวิทยุสมัครเล่น

 

ผมไม่กล้าบอกใครว่าผมเป็นนักวิทยุสมัครเล่น

เมื่อก่อนที่ผมจะเข้ามาเป็นนักวิทยุสมัครเล่น ผมมีงานอดิเรกทางด้านอิเล็คทรอนิกส์ ชอบอ่านและชอบทดลองจนสร้างอะไร ๆ ใช้เองในบ้านได้หลายอย่าง ต่อมานิตยสารที่ผมอ่านประจำเขาเขียนเรื่องราวเกี่ยวกับวิทยุสมัครเล่น ทำให้คำว่าวิทยุสมัครเล่นซึ่งผมเคยได้ยินบ้างเป็นบางครั้ง กลับมากลายเป็นสิ่งที่ผมเริ่มสนใจและหาโอกาสอ่านหนังสือที่เกี่ยวข้องเพิ่ม เติมตามห้องสมุด เช่น AUA และ British Council จนในที่สุดผมลงทุนชื้อหนังสือ ARRL Handbook และ RSGB เป็นอันดับแรกตามด้วย Handbook อีกหลายเล่มที่เกี่ยวข้องกับสายอากาศและวงจรต่าง ๆ

ผมอ่านจนรู้ว่าวิทยุสมัครเล่นไม่ใช่ศาสตร์ที่จะเข้าใจใด้ด้วยการท่องจำ มันต้องทดลองอย่างจริงจัง และจากการเรียนรู้เรื่องการพูดในที่ชุมนุมชน ทำให้ผมตกใจว่าเพียงการพูดให้คนเป็นสิบหรืออย่างมากเป็นร้อยคนนั้นมันยาก เย็นนัก แต่นักวิทยุสมัครเล่นนอกจากจะมีแบบฉบับและรูปแบบทั้งศัพท์เฉพาะที่ต้องแม่น ยำมากแล้ว เมื่อพูดออกไปอาจจะมีคนรับฟังอยู่เป็นพัน ๆ คน ดูเป็นศิลปะที่ต้องฝึกฝนกันอยู่ไม่น้อยเลย

ความฝันถึงการเป็นนักวิทยุสมัรเล่นที่ผมบันทึกไว้ในความรู้สึก นั้น ทำให้ผมมุ่งมั่นและยกระดับความตั้งใจให้สูงขึ้นอีก ผมตื่นเต้นมาก ในวันสมัครและเตรียมตัวเต็มที่ในวันสอบ ... และผมก็สอบได้ ... ผมใช้เวลาเกือบทั้งวัน ที่จะเอาใบประกาศนียบัตรที่ผมสอบได้ไปอวดใครต่อใครที่ผมรู้จัก

กว่าผมจะได้ Call Sign ผมต้องมีเครื่องก่อน และการขออนนุญาตสร้างเครื่องเพื่อขอรับ Call Sign เป็นเรื่องที่เป็นดูจะไปไม่ได้ในทางปฏิบัติ ... โอเค ไม่ว่าใครตั้งกฏนี้ขึ้นมา ผมรับได้ และกฏก็คือกฏ ผมสะสมเงินจนมากพอที่จะชื้อเครื่องที่ Basic ที่สุด เพราะหวังจะประหยัดและจะใช้ความรู้ที่ค้นคว้ามา ในการพัฒนาเครื่องที่มีอยู่ให้มีฟังก์ชั่นมากมายเหมือนเครื่องราคาแพงให้จง ได้

จากการที่ต้องจองเครื่องต้องติดตาม ทวงถามและอ้อนวอน ทำให้ผมรู้ว่าร้านค้ามีบทบาทมาก ผมทำอะไรเองไม่ได้ หรืออย่างน้อยผมก็ทำไม่ถูกแม้ตามเรื่องเองที่กรมไปรษณีย์ ก็ทำไม่ได้ เพราะต้นเรื่องอยู่กับร้านค้า ... เอาเถอะไม่เป็นไร ผมใช้เวลาที่รอคอยอย่างใจจดใจจ่อในการอ่านมากขึ้น ศึกามากขึ้น ผมชื้ออลูมิเนียมมาตัดเป็นท่อน ๆ ตามแบบสายอากาศที่ผมพิจจารณาแล้วว่าน่าจะดีพอสำหรับผม แต่ผมไม่ยอมประกอบเด็ดขาด ผมเตรียมอะไรไว้อีกมากมาย แต่ปล่อยให้มันอยู่ในรูปวัสดุและอะไหล่ โดยไม่ลงมือสร้าง .. ผมจะทำมันทันทีที่ผมได้ Call Sign เราจะต้องเป็นนักวิทยุที่ภาคภูมิใจในตัวเอง ทั้งวิชาการและกฏระเบียบ ... ผมสัญญากับตัวเองอย่างนี้

และในที่สุดผมก็ได้รับสัญญาณเรียกขาน มันป็นความกระหยิ่ม และภาคภูมิมาก ที่ตัวเองจะมีชื่อใน Call Book นามเรียกขานนี้จะปรากฏไปทั่วประเทศและวันหนึ่งมันจะปรากฏไปทั่วโลก!

นอกจากลองเครื่องที่ร้านแล้ว ผมไม่เปิดเครื่องอีกเลย ผมตั้งใจจะ เปิดสวิตช์ On อีกครั้งเมื่อสถานีผมอยู่ในสภาพที่พร้อมใช้งานเท่านั้น

ด้วยการเตรียมพร้อมที่พร้อมมานานและความเห่ออย่างที่สุด ผม-คนเดียว-ผมตั้งสถานีชั่วคราวได้ภายในเวลา 3 วันครึ่ง! เสาแป๊บ 6 เมตร สายอากาศรอบตัวแบบ EDZ สายอากาศทิทางแบบ 3 Element Circular Loop พร้อมรีเลย์สลับชนิดสายอากาศ บนยอดเสา Power Supply SWR Meter ไมโครโฟนแบบตั้งโต๊ะ ลำโพงที่มีฟิลเตอร์กรองเสียง ชุดเครื่องอัดเทป และที่สำคัญคือ Log Book ที่ผมนึกนักนึกหนาว่าสถานีใดหนอที่ผมจะบันทึกว่าผมติดต่อด้วยเป็นสถานีแรก

ผม On เครื่อง ทดสอบว่าทุกอย่างทำงานได้เรียบร้อย และเริ่มต้นฟังการติดต่อระหว่างเพื่อนสมาชิกอย่างตั้งใจ และทั้ง ๆ ที่มั่นใจว่าแม่นในคำย่อสากลต่าง ๆ มากแล้ว ผมก็ยังไม่วายที่จะถ่ายเอกสารขยาย 2 เท่ามาติดไว้ในตำแหน่งที่เห็นชัด... ขณะนั้นเป็นเวลาประมาณทุ่มเศษ ๆ

ความรุ้สึกที่ดี ๆ ของผมเริ่มหรี่ลงเรื่อย ๆ ช่องความถี่แน่นมาก น้ำเสียง หางเสียง คำพูด เนื้อหา และวิธีการติดต่อสื่อสารที่ผมรับฟังนั้น ปั่นทอนความรุ้สึกของผมมาก คำว่า “ขออนุญาต Contact …” ที่ผมท่องมานานแสนนานมันติดค้างอยุ่ในลำคอ ... ในที่สุดผมละมือออกจากแป้น PTT ที่ไมค์ ... วางปากกาลงกับโต๊ะและปิดเครื่อง

ผมรับทราบครับว่านักวิทยุที่ดียังมีอีกมาก ซึ่งผมใด้ยินการ QSO และเนื้อหาวิชาการที่น่าประทับใจและผมก็อยาก Contact เข้าไป แต่โดยวิสัยของนักวิทยุสมัครเล่น ผมจะจำกัดตัวเองว่าจะติดต่อเฉพาะสถานีใด หรือกลุ่มใดได้หรือ ถ้าผู้ที่เอะอะโวยวายในความถี่ซึ่งมีมากกว่าติดต่อเข้ามา ผมจะเลี่ยงเขาได้อย่างไรและแม้แต่ทำน้ำเสียงให้เป็นปกติในการติดต่อกับเขา เหล่านั้นผมก็ไม่แน่ใจว่าจะทำได้ และที่สำคัญผมไม่ทราบว่าจะเอาเรื่องอะไรไปคุยกับเขา ผมอาจจะเป็นเด็กเกินไปที่จะทำใจได้

ทุกวันนี้ผมถอนหายใจลึกและยาวทุกครั้งที่แหงนขึ้นไปมอง สายอากาศ เหลือบไปมองเห็น “QSO Corner De HSXXXX” (HSXXXX ที่ผมเขียนนี้เป็นนามปากกา ของจริงคือ Call Sing ของผมเอง) ที่ผมตัดสติกเกอร์ ติดไว้อย่างสวยที่สุดเท่าที่ผมจะทำได้ ... บางครั้งผมก็อดไม่ได้ที่จะเปิดเครื่องฟัง เพียงเพื่อจะสะท้านใจและรีบบปิดเครื่องในอีกไม่กี่วินาทีต่อมา

ผมและใจของผมยังเป็นนักวิทยุสมัครเล่น ยังค้นคว้า ยังอ่าน ยังทดลองและติดตามความก้าวหน้า ของวงการวิทยุสมัครเล่นทั่วโลก เพียงแต่ผมไม่อยากบอกใครว่าผมเป็นนักวิทยุสมัครเล่น สักวันที่ผมผ่านขั้นกลาง สามารถใช้เครื่อง HF เพื่อติดต่อกับนักวิทยุสมัครเล่นสากล อาจจะเป็นวันที่ผมยิ้มออก และอยากอีกครั้งที่จะบอกใคร ๆ ว่า "ผมเป็นนักวิทยุสมัครเล่นครับ "


ขอบคุณที่กรุณาอ่าน HSXXXX

ทิ้งท้ายก่อนจบบทความ

 

เป็นไงบ้างครับ บทความใช้ได้เลยทีเดียว ไม่แน่ใจว่าผู้เขียนคือใคร มาถึงวันนี้คงสอบผ่านขั้นกลางไปแล้ว และคงได้ใช้วิทยุแบบสากลอย่างที่ตั้งใจไว้ บางทีวงการวิทยุสมัครเล่นบ้านเรา มันบ่อนทำลายความรู้สึกจริง ๆ แต่เพื่อน ๆ อย่าท้อนะครับรีบมาสอบขั้นกลาง รีบหาความรู้ ยังมีอะไรอีกมากมายในวงการนี้ให้เราได้เรียนรู้กัน

Download ไฟล์ของเอกสารชุดนี้เป็นแบบ PDF

 

HS8JYX ตั้งอยู่บ้านเลขที่ 99/31 ถ.เจริญสุข ต.ปากน้ำ อ.เมือง จ.กระบี่ 81000